درس سى و يكم بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و صلّى اللّه على محمّد و آله الطاهرين و لعنة اللّه على أعدائهم أجمعين من الآن الى قيام يوم الدّين و لا حول و لا قوّة الّا باللّه العلىّ العظيم . قال اللّه الحكيم فى كتابه الكريم : يا أَبَتِ إِنِّي قَدْ جاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ ما لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِي أَهْدِكَ صِراطاً سَوِيًّا « 1 » . ترجمه : « اى پدر به درستى كه از جانب خدا به من علمى رسيده است كه آن علم به تو نرسيده بنابراين از من پيروى بنما تا تو را در راه راست و مستوى راهنمائى كنم » . مفاد اين آيه گفتار و احتجاج حضرت ابراهيم عليه السّلام است به سرپرست خود آزر كه بت‌پرست بوده و نسبت به خداى تعالى مشرك بود . چون در اين آيه وجوب متابعت را منوط به علم حضرت ابراهيم و نبودن علم در آزر نموده است ، بنابراين استفاده مىشود كه هر جاهلى لازم است از عالم پيروى كند . يعنى به جاى اراده و اختيار خود در امور ، اختيار و ارادهء او را مقدّم بدارد و جايگزين خواسته‌ها و منويّات خود كند . و در اين صورت آن جاهل در اثر متابعت از عالم كامياب شده و از مواهب الهيّه كه در صراط مستقيم براى انسان قرار دارد متمتّع مىگردد . به قول بزرگان از اهل علم ، در اين گفتار به علّت و سبب پيروى نمودن تصريح شده است ، و امر حضرت ابراهيم توأم با دليل و برهان است و آن اينكه : من

--> ( 1 ) سورهء مريم 19 - آيه 43 .